Balie Babbels

Die over de sleutelclub

Wed, 15 Apr 2026 14:56:50 GMT

Die over de sleutelclub

Lieve community-leden,

Tjonge, de gemoederen omtrent de al dan niet opengelaten toiletdeuren door de mannen zijn nog steeds niet bedaard. Ik dacht dat ik inmiddels wel vaker tegen gevoelige schenen had getrapt maar blijkbaar kwam deze extra hard aan. De appjes met foto’s van tegenbewijzen stromen nog steeds binnen! In ieder geval een teken dat de kwestie leeft binnen onze community. Nu deze bewustwording er eenmaal is, heb ik er alle vertrouwen in dat we met z’n allen hier een stuk alerter op gaan zijn. Neem, als we dan toch bezig zijn, ook meteen even het mirakel van de lichtschakelaar mee. Het schijnt dat je de verlichting met één druk op de knop aan of uit kunt zetten, prachtig staaltje techniek!

De limiet van het aantal aan mijzelf toegekende woorden om mijn gal te spuien is hierbij bereikt dus we schakelen nu over op een vrolijker toon. Want natuurlijk was er ook weer heel veel leuks te beleven bij Growing de afgelopen periode. Op een dag ergens eind maart zat ik niet op mijn troon bij de balie, maar zag ik vanuit huis een nieuw bericht voorbij komen in onze Bundeling app. Een nieuw plan: Wisselwoensdag, waarbij het idee was dat kantoorbazen een willekeurige sleutel uit de mand met sleutels bij de balie pakken, en dat de betreffende sleutel de werkplek is voor die dag. Nu loop ik al te lang rond bij Growing Emmen om ook nog maar van welk hysterisch idee ook op te kijken dus ik nam het voor waar aan. Sterker nog, mijn inner Lady Whistledown sloeg volledig op hol bij de gedachte aan wat mij allemaal ter ore zou kunnen komen na de invoering van deze sleutelclub . Gelukkig bleek in dit geval dat het om een 1 april grap ging. Bedacht door de presentatrice van ons Sinterklaasjournaal van afgelopen jaar: Blokkertje Dieuw.

Afgelopen zondag stonden de sportievelingen binnen onze community in de spotlights. Meerdere teams deden mee aan de 4 mijl van Emmen. De ochtend startte met een nieuwe afstand, de Unieke Kilometer waaraan Gilian, Angelique en Nathalie deelnamen, met morele support van Micha (voor de roem hierbij hun echte namen). De Unieke kilometer is een prachtige, inclusieve aanvulling aan de 4 mijl, waarbij mensen met een fysieke of mentale beperking of die herstellende zijn van ziekte of ongeval ook deel kunnen nemen aan dit mooie evenement. Er is fotomateriaal dat Gilian weg knalde in de kopgroep, en de fysieke support van Micha om de klim vanuit de tunnel weer omhoog te maken bleek niet nodig. Wat een powervrouw! Diep respect, en dit geldt ook voor Angelique en Nathalie. Het bizarre is dat uitgerekend Micha nu met krukken rondloopt, maar dat heeft gelukkig niets te maken met zijn deelname van afgelopen zondag.

’s Middags was het de beurt aan acht andere leden om de 4 Mijl Businessrun te volbrengen. De sfeer was top, de shirts met op de achterkant RUNNING MY OWN BUSINESS on fleek en ook Johan, Harald, Alka,Cardy, Marijke, Mariska, Tineke en Wesley zetten mooie resultaten neer. Waarbij Mariska van mij extra punten krijgt omdat ze volledig was gestyled in Growing Emmen tinten inclusief paarse haarbandjes.

Ik mocht dit zelf allemaal aanschouwen aangezien ik, zoals de meesten inmiddels wel weten, naast Balie-babbelaar nu ook influencer en content creator ben. Ik dacht een mooi rustig plekje met volop ruimte gevonden te hebben waar ik iedereen goed aan zag komen. Achteraf bleek dat “mooi rustig” nogal tegen te vallen en die “volop ruimte” bleek te zijn gereserveerd voor een gemengd koor dat de volledige tijd dat ik er stond het hele repertoire aan oudhollandse smartlappen -versterkt- ten gehore bracht.

Ik word nog steeds midden in de nacht wakker met Ach vader lief, toe drink niet meer…. Maar alles voor de likes jongens en meisjes! En uit de enorme hoeveelheid reacties op de reels blijkt dat veel mensen genieten van inclusiviteit en positiviteit. En dat is heel mooi!

Ik zie jullie graag aan de balie!
José

Fotocredits: Richard Broekhuijzen

Die over leuke initiatieven en samenwerkingen

Mon, 16 Mar 2026 08:59:29 GMT

Die over leuke initiatieven en samenwerkingen

Lieve community-leden,

Nou, nou, mijn ergernisje over openstaande toiletdeuren bracht wel wat teweeg binnen het, met name mannelijke deel, van onze community! Ik kreeg zelfs privéberichtjes met foto’s als bewijsstuk dat ook de dames de deuren regelmatig openlaten. Hoewel het theoretisch gezien nog mogelijk zou kunnen zijn dat de man in kwestie eerst zelf de deur heeft opengezet en daarna de foto heeft gemaakt om zijn punt te kunnen maken (kuch…Donald…) ben ik bereid hem op zijn woord te geloven. Dus, sorry gekwetste mannen! Bij deze wordt de masterclass Deuren en hun Doel ook opengezet voor de vrouwen.

Het vorige blog eindigde ik met de woorden dat ik jullie mee zou nemen in de leuke initiatieven en samenwerkingen die met regelmaat ontstaan in onze broedplaats. Dat vind ik een van de mooiste dingen om te zien hier, het ontmoeten, delen en verbinden waardoor het synergie effect ontstaat. Hét bewijs ook van de waarde van onze community. En laat het maar aan onze ondernemers over om zo’n initiatief dat vaak bij het koffieapparaat of aan de lunchtafel ontstaat binnen no time om te zetten tot een concrete samenwerking, die vervolgens weer waardevol is voor de hele community. Zo gaven kortgeleden Bert-Wim en London een succesvolle marketing masterclass. Het voorafgaand zenuwachtige heen en weer geloop van beiden voor mijn balie was dus helemaal niet nodig.

Inmiddels zijn er zoals jullie waarschijnlijk weten ook weer de nodige wijzigingen geweest binnen ons eigen DreamTeam, waarbij onze Jànis de filosofische woorden sprak: “verandering is onze enige constante”. En dat is binnen Growing Emmen, iets minder filosofisch uitgedrukt, een waarheid als een koe!

Ik begin een beetje te wennen aan onze Tovenaar binnen het team (weet eigenlijk niet of dit zijn echte functienaam is, maar ik vind het mooi bedacht, al zeg ik het zelf). Waar ik net de aan-knop kan vinden op de laptop heeft hij razendsnel onze ledenadministratie geautomatiseerd. Af en toe moest Team Administratie eventjes op de rem trappen om hem te temperen, maar we zijn heel blij met de resultaten tot dusver. Daarnaast hebben we nu, naast ondergetekende, al een tijdje een 2 ^e vaste Babbelaar in dienst, ons Francisca. Dit geeft, samen met Jetty die momenteel nog vanuit re-integratie aan de balie werkt, heel veel rust aan de “front office kant”. Of nou, rust…Maar ik ben er in ieder geval wel heel blij mee.

Minder leuk was het afscheid nemen van ons enthousiaste lawaaischoppertje Alka (echte naam). We hebben fijn samengewerkt en heel wat afgelachen.

In de wandelgangen word ik regelmatig Lady Whistledown genoemd, en ik wil dit blog dan ook geheel in haar stijl afsluiten. Behept met een scherp observeringsvermogen was me al een tijd een verhoogde interactie opgevallen tussen onze leden Leontien en Pieter Wijdmans. Ik dacht daar natuurlijk allang het mijne van, maar ik bemoei niet! Vanochtend werd tijdens een gesprekje in de koffiecorner met Pieter na mijn onschuldig “hoe ist?” dat wat ik al wist bevestigd. We hebben gewoon weer een Growing Emmen setje! Blijkt maar weer dat een van onze credo’s: “Growing Emmen verbindt” in meerdere opzichten waar is!

Ik zie jullie graag aan de balie!
José

Fotocredits: Richard Broekhuijzen

Die over ergernisjes en helden

Tue, 10 Feb 2026 11:12:55 GMT

Die over ergernisjes en helden

Lieve community-leden,

We zijn na de 92 dagen die januari telt alweer aanbeland in de tweede maand van het jaar! Inmiddels hebben we met de community geproost op 2026 tijdens onze eerste clubavond. Op deze avond speelden we ook het Golden GOAT spel, dat is ontwikkeld door ons community lid Jacobus (Ja, beetje voor de hand liggend, maar verzin het maar elke keer). Wanneer je niet actief deelnam aan het spel, maar op een afstandje stond af te wassen kwamen de wirwar aan bijzondere klanken en geluiden uit het Nest nogal vervreemdend over. Maar gezien het plezier en gelach was het spel zeer geslaagd!

“Verder zeker niks gebeurd in die saaie maand José? “ Nou, zeker wel! Allereerst wil ik hier even van de gelegenheid gebruik maken om een persoonlijk ergenisje aan de kaak te stellen. Heel regelmatig staat de deur van de herentoiletten op de begane grond wagenwijd open. En dan niet alleen de toegangsdeur naar de toiletten maar ook de deur van het toilet zelf. Het gebeurd niet op alle dagen evenveel, dus het is Not all men, but always a man! Als ik de deuren elke keer weer sluit zou ik willen roepen ZIJN JULLIE IN DE KERK GEBOREN OFZO? Maar dat doe je ja niet als vriendelijke babbelaar. Daarom zou ik het constructiever op willen pakken met een gratis masterclass: Deuren en hun Doel. Naast het oefenen met de basisvaardigheden zoals het openen en sluiten van een deur zullen we tijdens deze interactieve bijeenkomst ook dieper ingaan op het psychologische aspect van het sluiten van een vertrek wanneer je deze verlaat. Via exposure therapie zul je gaan ervaren dat er niets engs gebeurd op het moment dat je gewoon de deur achter je kont -excuzes le mot- dichttrekt. Gezien het groot aantal mannen dat zich dagelijks begeeft in onze Broedplaats plan ik onze grootste ruimte Eureka hier voor in. Bij bewezen succes overweeg ik een volgende masterclass: Kopjes…en de zin en onzin om bij elk bakkie een schoon kopje te pakken. Deze masterclass zal worden opengezet voor zowel mannelijke als vrouwelijke leden.

De toiletten en afwas brengt mij op de volgende horrorstory die ik heb meegemaakt. Jullie zullen je ongetwijfeld nog het gezellige Kerstgangendiner herinneren op 19 december. Onthoud deze datum even. Een van de gerechten die toen werd geserveerd was zelfgemaakte snert van Herman Ventiel. Ergens halverwege januari hadden we een grote lunch waarbij een van de warmhoudpannen weer van pas kwam. Deze stond mooi geparkeerd in het “hok” beneden bij het trappenhuis. Hoe gruwelijk was het toen ik voelde dat de beoogde lege pan best wel zwaar was. Na het voorzichtig lichten van het deksel wist ik niet hoe snel ik deze weer dicht moest gooien. In de pan zat nog steeds een flinke hoeveelheid van Herman’s -nu niet meer als zodanig herkenbare- snert! Nadat ik me eerst een paar uur geestelijk had voorbereid op de barre taak die me te wachten stond om de pan leeg te gooien in het toilet dacht ik genoeg moed verzameld te hebben. De af te leggen afstand van achter bij het keukentje naar de hierboven beschreven toiletten voor in de gang bleek echter te groot. Nadat ik het deksel van de zware pan had gehaald begon ik aan mijn zware tocht. Aangezien Team Administratie vaak als duo opereert op maandag had ik Stieneke in mijn kielzog, en dit was mijn redding. Al na enkele meters kwam er een niet nader te omschrijven aroma uit de nu open pan en schreeuwde ik: “ik red het niet Stieneke!” En als in een film die op het spannendste moment vertraagt wordt afgespeeld dook ze achter mij op, nam de pan over en legde de aanzienlijke resterende afstand af naar het toilet waar ze met een perfecte sliding voor de toiletpot landde en de inhoud van de pan hierin deponeerde. Oké, dat van die sliding weet ik niet 100% zeker, maar ik vind haar een held! Gevechten aangaan met monsterlijke spinnen, het snert-incident tot een goed einde brengen. Die vrouw kan dingen!

In mijn volgende blog neem ik jullie mee in de leuke initiatieven en samenwerkingen die regelmatig tussen de leden ontstaan.

Ik zie jullie graag aan de balie!
José

Fotocredits: Richard Broekhuijzen

Die vanuit een ingesneeuwd Growing Emmen

Tue, 13 Jan 2026 14:45:59 GMT

Die vanuit een ingesneeuwd Growing Emmen

Lieve community-leden,

Ik schrijf dit blog vanuit een nagenoeg ingesneeuwd Growing Emmen, waar ons welkomstbord boven de deur nog net manmoedig boven de sneeuwduinen uitsteekt en ik klappertandend en met ijspegels onder de neus dapper achter de balie zit. Overdreven? Ietsjes, misschien. Maar het mooie aan het schrijven van dit blog is dat ik me af en toe wat literaire vrijheden kan veroorloven.

Hopelijk hebben jullie allemaal goede feestdagen gehad en volop genoten van niemandsland, die heerlijk liederlijke dagen tussen kerst en oud en nieuw.

Misschien heb je zelfs tijd gehad om te reflecteren op het vorige blog, de babbels special, en heb je gedacht: “Wat heeft José toch ontzettend vaak gelijk.”

Vlak voor de feestdagen hadden we bij Growing natuurlijk nog één van onze meest populaire events: het Kerstgangendiner. Wat een gezelligheid in de sfeervolle versierde gangen op de diverse verdiepingen en heerlijke gerechten, gemaakt door de kantoorbazen om van te genieten. Mooi om te zien hoe hierbij wordt samengewerkt om iedereen iets lekkers voor te schotelen. Voor de leden die hier nog nooit bij aanwezig zijn geweest: dit is een hele grote aanrader!

Verder was het zowaar in de korte periode tussen het vorige blog en nu betrekkelijk rustig binnen onze gelederen. Gelukkig hebben we ons Marietje, die hier met haar acties bijna een vaste rubriek kan krijgen binnen het blog. Liep ze een tijd terug een dag verward en mompelend rond op zoek naar haar “punt”, dit keer was ze een volledige lading wasgoed kwijt. Hoewel ze zeker wist dat ze het weer meegenomen had vanuit huis en het zich ook niet meer in de auto bevond, kon ze het binnen het pand nergens meer vinden. Volgens mij heeft ze dagenlang gezocht. Ze had overal gekeken zei ze. Blijkbaar alleen niet op een voor de hand liggende plek…Oftewel, de was was in de wasmand!

Daarnaast heeft ons Jànis nog een fikse sportblessure opgelopen waardoor ie zich wekenlang met krukken en een enorme skischoen aan zijn been dient voort te bewegen. Hoewel ik dit oprecht ontzettend vervelend voor hem vind, biedt het toch een heel klein voordeel. De stuiterbal die normaal niet te traceren is, hoor je nu én van verre aankomen met z’n krukken en hij is aanmerkelijk minder snel! Bij vragen waar Jànis uithangt, kan ik nu heel zelfverzekerd zeggen: “oh die zit gewoon op zijn plek”.

Gedurende de maand december kwam iedereen wat meer in de kerststemming en sommigen namen wat meer tijd om te socializen. Zelfs Rynette Flambeur, die volgens eigen zeggen alleen in de maand december sociaal gedrag vertoont. Maar daar ben ik het niet mee eens hoor, ik vind haar altijd wel gezellig.

Ik hoop jullie in het nog kakelverse jaar 2026 allemaal weer vaak te zien en wens jullie veel geluk, succes en vooral gezondheid!

Ik zie jullie graag aan de balie!
José

Fotocredits: Richard Broekhuijzen

Die je moet lezen met het stemgeluid van David Attenborough

Fri, 19 Dec 2025 14:47:43 GMT

Die met het stemgeluid van David Attenborough

Lieve community-leden,

Rond de zomervakantie hadden we het dubbeldikke zomerblog. Met de feestdagen in zicht en daarmee voor veel van jullie extra tijd voor rust, bezinning en reflectie leek het me het juiste moment om met een heuse special te komen: een poging tot een psychoanalyse van de bijzondere diersoort De Ondernemer in documentaire stijl.

Voor een optimale beleving adviseer ik om onderstaande te lezen met het stemgeluid van de legendarische David Attenborough in je achterhoofd.

In onze samenleving, waar politici, ambtenaren, werknemers in allerlei sectoren en thuisblijfvaders en -moeders proberen te overleven; bevindt zich een een hele specifieke soort: De Ondernemer.

Deze Ondernemer beweegt zich schijnbaar moeiteloos binnen alle geledingen van de maatschappij. Hoewel hij of zij -de populatie bestaat na miljoenen jaren evolutie uiteindelijk uit bijna evenveel vrouwtjes als mannetjes- zich op het eerste oog weinig opvallend gedraagt binnen de gemeenschap, blijkt bij nadere bestudering toch verrassend afwijkend gedrag voor te komen.

Nadat ik jarenlang met deze soort in het wild in aanraking was gekomen en derhalve al in verwondering specifieke eigenschappen bekeek, deed zich de unieke kans voor om hen aan een nadere studie te onderwerpen. In Emmen is namelijk sinds 2018 een open reservaat waarin deze Ondernemer zich kan laven aan de kennis en ervaring van zijn soortgenoten. Hoewel deze soort zich vaak kenmerkt door een solitude levensstijl, voelt de verbinding die er kan ontstaan vaak als een warme deken.

Ondanks het feit dat de Ondernemer zich graag koestert in de bescherming die het reservaat biedt maakt zijn/haar ietwat grillige karakter dat de broedplaats regelmatig wordt verlaten, waarna men na enige tijd toch besluit terug te keren. In sommige gevallen kan zich dat zelfs meerdere malen herhalen.

Hoewel vaak zeer welbespraakt, blijkt dat de Ondernemer veel moeite heeft met het begrijpen van bepaalde eenvoudige woorden die voor de rest van de samenleving minder uitdaging oplevert. Zo brengt het simpele en korte woord “nee” bij deze soort een storm van verontwaardiging, dwarsheid en vasthoudendheid teweeg. Of dit gedrag voortkomt uit gebrek aan kennis of dat we hier te maken hebben met pure eigenzinnigheid is op dit moment nog onvoldoende onderzocht maar de resultaten tot dusverre wijzen in de richting van het laatste.

Een ander bijzonder verschijnsel is dat, hoewel de soort zich enerzijds kenmerkt door een enorme hang naar autonomie, kleine dagelijkse problemen -veelal op huishoudelijk vlak- de Ondernemer in totale verwarring en hulpeloosheid kunnen brengen. Opvallend vaak overigens treft dit gedrag de mannetjes.

Op deze momenten is het zaak om kalmte binnen de groep te bewaren, en in alle rust het mannetje begeleiden naar een oplossing van het probleem. Wanneer men er in slaagt om het mannetje alsnog het gevoel te geven dat hij dit zelf gefixt heeft geeft dit dagenlang extra rust, maar dit is voor de beheerders van het reservaat ook niet altijd een optie.

Op gezondheidsgebied zien we enkele bijzondere overeenkomsten binnen de groep, Zo kampt nagenoeg iedereen binnen deze populatie met allergieën voor regels -met name als deze voor henzelf gelden- en voor blauwe enveloppen.

Naast deze eigenschappen die het omgaan met deze soort uitdagend kunnen maken, kenmerkt men zich ook door een enorme veerkracht en inventiviteit! Iets wat zich enkele jaren geleden tijdens een van de grootste crisissen binnen de samenleving zeer duidelijk liet zien. Dus laten we ze ook maar een beetje koesteren deze doeners, de motor van onze samenleving.

Fijne dagen en graag tot ziens aan de balie.

Liefs,

José

Die over de ondernemer als bijzondere diersoort

Fri, 28 Nov 2025 10:29:51 GMT

Die over de ondernemer als bijzondere diersoort

Lieve community-leden,

Ik had jullie natuurlijk in het vorige blog beloofd -of misschien beter gezegd ermee gedreigd- om het gedrag van De Ondernemer als bijzondere diersoort aan een grondige psychoanalyse te onderwerpen.

Deze schuif ik toch nog even door naar het volgende blog, omdat er momenteel alweer zoveel loos is in onze community dat het zonde is om dat allemaal onbesproken te laten. Toen mijn kinderen klein waren zeiden we altijd “er is storm op komst” als ze in deze periode van het jaar heel druk waren. Diezelfde storm waait ook al een tijdje binnen onze community, want de aanwezige leden produceren de laatste tijd aanzienlijk meer geluid. Mijn misofonie viert hoogtijdagen zullen we maar zeggen!

Waar iedereen dan zo druk mee is? Nou, onder andere Sinterklaas natuurlijk! Onlangs waren Tonny Visstick en Viooltje Hessels (de laatste vertolkt momenteel ook een glansrol als Blokkertje Dieuw) samen kleine Pietjes aan het maken in het Handige Hok naast de balie. Ik verzin dit niet hè mensen, de content wordt me allemaal zo in de schoot geworpen, of ik nu wil of niet. Zo is The man himself, Sinterklaas, lid geworden van Growing Emmen! Met inmiddels al vele honderden jaren op de teller is het nog steeds een ondernemend typje. Hij heeft een groot deel van de kantoorbazen al aan het inkleuren van een mooie Growing kleurplaat gekregen die vervolgens trots op de kantoordeuren worden gehangen.

Ons eigen Sinterklaasjournaal vind ik een typisch voorbeeld van “dat kan alleen bij Growing Emmen”. Naast de al genoemde Blokkertje Dieuw zijn er diverse (team)leden die blijken te beschikken over een enorm acteertalent. Zo leuk om te zien dat die altijd drukke ondernemers daar graag tijd voor vrijmaken. Dankzij videograaf Marco Westerveld ziet het er vervolgens ook nog eens super professioneel uit. Al met al dus heel wat commotie in de community, waarbij de spanning nog wel flink zal oplopen naar 4 december, wanneer het grote Growing Emmen Sinterklaasfeest wordt gevierd. Ook heel mooi: met circulaire cadeaus!

Tot zover het positieve nieuws want voor degenen die zich afvragen of ik het nog zwaar heb gehad in de afgelopen weken: jazeker wel!

Zo heb ik tot twee keer toe “mijn cool moeten bewaren” bij de vraag van twee mannelijke (goh) kantoorbazen: “José, het koffieapparaat geeft aan dat de afvalbak geleegd moet worden. Wat moet ik nu doen?” Looking at you, Fransie en Bert-Wim! Na tot duizend te hebben geteld heb ik ze het legen van de afvalbak natuurlijk liefdevol in een tienstappenplan uitgelegd en voorgedaan.

Daarnaast was ik op het punt van een kleine meltdown toen er -voor mij- onverwachts tegen het eind van de dag een heel koppel opgeschoten jongens voor de balie stonden om een aantal gratis stoelen op te halen. Hoewel ik de betreffende stoelen een dag daarvoor nog netjes opgestapeld in de hal had zien staan waren ze op dat moment verdwenen aangezien een mede Dreamteamer -in verband met toekomstige functioneringsgesprekken noem ik geen namen- in een spontane eenmansactie de zes(!) stoelen willekeurig door het best wel grote pand had verspreid. Lang verhaal kort -zie, ik kan het wel!- zijn we uiteindelijk met drie man sterk op speurtocht geweest door het pand, de stoelen zijn uiteindelijk aangetroffen en de jongens hebben blij het pand verlaten. Eerst nog na-mopperend bedacht ik me later: oh ja, dat is de charme van het vleugje chaos bij Growing.

Neem ik tot slot de uitdaging aan van Sinterklaas. En eindig ik dit blog op rijm. Want hem een beetje mild te stemmen onze grumpy oude baas. Vindt deze Pietje Precies wel zo fijn…

Ik zie jullie graag aan de balie!
José

Die over de wereld zou een beetje moeten zijn zoals hier bij Growing

Tue, 04 Nov 2025 10:19:04 GMT

Die over de wereld zou een beetje moeten zijn zoals hier bij Growing

Lieve community-leden,

Jaa lieve mensen, de lift -of beter gezegd het liftknopje- doet het weer! Sindsdien vraagt nagenoeg iedereen me: “doet de lift het niet??”

Maandenlang moest alles uit de kast worden gehaald om de lift met de eigenzinnige knop in beweging te krijgen. Lief tegen hem praten (moet wel een “hij” zijn, gezien het dwarse gedrag), schelden, de vier jaargetijden van Vivaldi voor hem spelen op de piano, knop hard indrukken, neehee…even een tijdje ingedrukt houden, precies linksboven bij de opgeplakte groene stip drukken, of toch ineens rechtsonder…En nu, uitgerekend nu onze klussenman het paneel -weliswaar met grof geweld- gerepareerd heeft, vraagt iedereen “doet de lift het niet??”

Ik moet toegeven dat ik de daarmee gepaard gaande emoties weleens van me af moet ademen tijdens mijn wekelijkse yoga klasje.

Zo vroeg laatst onze Jànis me iets over het koffieapparaat. In de veronderstelling dat ie achter me aan liep, wat ie de eerste paar meters ook deed, heb ik de hele weg naar de koffiecorner al pratend tegen hem afgelegd. Bij het koffieapparaat aangekomen heb ik nog een tijdje doorgepraat over wat er volgens mij mee aan de hand was. Toen ik omkeek was meneertje Jànis nergens te bekennen, en nadat ik weer tot mezelf was gekomen vond ik hem terug op een totáál andere plek. Die man kan dingen! Dat wist ik al, maar dat ie ook kon teleporteren was nieuw voor mij.

Niet dat jullie het hier altijd gemakkelijk hebben hè! Toiletrollen die niet zijn bijgevuld, wc bril kapot, handdoekjes op, handzeep op, en als je denkt dat je alles wel hebt gehad knalt daar de koekjescrisis -als in: de koekjes zijn op- nog eens keihard overheen. Looking at you now, Wanda en Gertruda!

Waar ik dan weer veel energie van krijg is de aanwas van diverse nieuwe jonge enthousiaste en zelfs twee flitsende (pun intented) kantoorbazen. Het is superleuk om te zien hoe gemakkelijk de jonge garde zich mengt in de community.

Deze week is alweer de laatste week van onze Nestelaar Silvia (jawel, haar echte naam!) Binnen korte tijd wist ze met haar hartelijkheid en niet in de laatste plaats haar onovertroffen Silvia’s Specials op de vrijdag tijdens de lunch de harten -en de maag- te veroveren van menig community-lid. Toen ik deze week even met haar babbelde -das m’n werk hè- sprak Silvia de filosofische woorden: “de wereld zou een beetje moeten zijn zoals hier bij Growing” Prachtig toch, dat we met z’n allen dat gevoel kunnen bewerkstelligen.

Geniet nog maar even van dit mooie compliment, want in mijn volgende blog ga ik “de” ondernemer in het algemeen, en de GE leden in het bijzonder, eens onder de loep nemen. Met bijna 40 jaar ervaring in het werken met en voor deze zeer speciale soort denk ik dat ik hier wel een vrij accurate analytische beschrijving op los kan laten. Might get messy…

Ik zie jullie graag aan de balie!

José

Die over are you talking to me?!

Fri, 10 Oct 2025 11:31:08 GMT

Die over are you talking to me?!

Lieve community-leden,

She’s back!

De door mij uitgezette spionnen kwamen met zeer weinig anekdotes en akkefietjes op de proppen dus jullie hebben je zowaar keurig gedragen tijdens mijn afwezigheid. Het kan dus wel…

Ik heb mijn vakantie doorgebracht op Sicilië dus mocht ik reageren met Are you talkin’ to me?! als je me aanspreekt dan ben ik nog iets teveel in de cultuur blijven hangen.

Over cultuur gesproken, we bezochten daar ook de plaats Syracuse, de stad van Archimedes. Archimedes was een van de grootste wis-, natuur- en sterrenkundigen uit de klassieke oudheid. Waarschijnlijk heb je weleens gehoord van de Wet van Archimedes, zo niet stel je dan voor dat ik nu meewarig mijn hoofd schud. Tijdens de ontdekking hiervan riep ie uit: Eureka! (Ik heb het gevonden!) Wat een visionair die man, dat hij toen al kon voorspellen dat de grote zaal bij Growing Emmen Eureka zou gaan heten!

Na dit stukje cultuurgeschiedenis -geen dank!- gaan we weer over tot de orde van de dag. Hoewel ik orde niet echt een passend woord vind voor de dag waarop ik, lichtelijk overprikkeld, dit blog schrijf. Waanzinnige woensdag dekt de lading beter. Maar het is ook wel heel leuk om na de zomerrust de broedplaats weer bruisend en vol leven te zien. Mijn Stendenmensen zijn terug, de boekingen lopen weer lekker door en veel leden zijn weer terug op Het Nest. Ik verwacht dan ook in de komende tijd weer meer dan voldoende inspiratie op te doen voor de volgende blogs.

Zo belandde ik vandaag nog met ons meest kleurrijke lid, Frans Harkink, in onze eigen versie van Buitenhof. Met de verkiezingen in aantocht is er meer dan genoeg gespreksstof. Fijn dat hoewel we het niet op alle punten eens waren, we elkaar niet over de balie heentrokken. Althans vandaag nog niet, je weet niet hoe het nog kan escaleren natuurlijk…

Waar ik blij van werd de afgelopen periode waren de mooie voorbeelden van de kracht van onze community. Eerst was er Lilly-Anne met haar zoektocht pen zoekt dop. Zoals ze zelf aangaf had ze al op allerlei manieren geprobeerd om de pen met veel emotionele waarde weer compleet te krijgen. Tot dusverre zonder succes. De oplossing bleek 1 simpel oproepje in onze Bundeling app, waarna een ander lid haar de zo gewenste dop kon aanbieden. Dat is toch mooi!

Daarnaast kennen de leden van onze community, net als in “de echte wereld”, soms ook zowel mooie als uitdagende tijden. En hoewel we vanuit hier helaas niet alles kunnen oplossen vind ik het altijd zo bijzonder hoe snel er vanuit de community wordt meegeleefd, -gedacht, en gehandeld.
De impact hiervan is niet altijd zichtbaar, omdat veel acties en initiatieven voor hulp, op wat voor manier dan ook, zich achter de schermen afspelen. Omdat het doel is om te helpen, niet om hiervoor in de spotlights gezet te worden.

Dat is naar mijn mening ook wat Growing Emmen bijzonder maakt. Een plek met een diversiteit aan mensen die samen hun successen vieren en elkaar steunen wanneer het allemaal niet zo fijn gaat.

Ik zie jullie graag aan de balie!

José

Fotocredits: Richard Broekhuijzen

Die over bij twijfel, José heeft altijd gelijk

Wed, 27 Aug 2025 07:44:51 GMT

Die over bij twijfel, José heeft altijd gelijk

Lieve community-leden,

Vanuit de drukte van de afgelopen periode gleden we zo de komkommertijd in. Binnen de toch al rustige schoolvakantie periode zijn er altijd zo’n twee weken waarin alles nagenoeg stil ligt. Dus weinig tot geen kantoorbazen in het pand, weinig boekingen en daardoor weinig aanloop. Althans…niet overdag! Blijkbaar scharrelen er zo rond het uur van de wolf weleens wat schimmige types rond het pand die onze containers aan een grondig onderzoek onderwerpen. Op een ochtend trof onze kantoorbaas Peter Gerards op de parkeerplaats de volledige uitgestrooide inhoud van onze restafvalcontainer aan. Peter meldde zich bij de balie, zette zijn zonnebril af en zei: “ik kom hier aan, en ben al meteen helemáál niet blij!” (Oké, om dit op waarde te schatten, moet je wel fan zijn van het programma B&B vol Liefde) Vervolgens was ie wel zo lief om me te helpen met opruimen. Oftewel, hij heeft alles gewapend met een grote sneeuwschep opgeruimd, waarbij ik het deksel van de container open heb gehouden. Je hebt nu eenmaal werkpaarden en luxepaarden. Nu denk je misschien dat er verder ook niks te beleven is op een werkdag tijdens deze rustige periode maar zo werkt dat hier niet!

Vanwege de vakanties binnen het Dream Team moest team administratie ook eens de handjes laten wapperen, dus ons Stieneke was druk bezig de hal te stofzuigen toen ze in de ruimte tussen de beide schuifdeuren op een, zeker voor mij, zeer ongenode gast stuitte. Laten we hem voor het gemak meneer Spin noemen. Meneer Spin was van het kaliber sportschooltype op steroïden. Naast dit imponerende uiterlijk was ie nog slim ook, een combi die niet heel gebruikelijk is. Hij had zich dusdanig verschanst dat zodra Stieneke op hem afkwam met Hetty, (onze stuifzuiger) de schuifdeur precies voor zijn imposante lijf schoof. “Opgeven is geen optie”, riep ik vanaf veilige afstand en dus kwam ik op het geniale idee om Stieneke op te sluiten in de “sluis” van de beide schuifdeuren. Ik zal jullie de gruwelijke details van de strijd die zich daar vervolgens heeft afgespeeld besparen maar de eindstand was Stieneke 1 – meneer Spin 0. May he rest in peace. Gelukkig duurde het niet extreem lang voordat ik eraan dacht om Stieneke weer te bevrijden uit de sluis.

Op een andere dag tijdens de komkommerperiode had ik bijna een flinke gossip de wereld ingebracht over Rembrandt (Dit is een lastige dus hierbij een hint: wat is de voornaam van die andere beroemde Nederlandse Meester?). Rembrandt zei “de leerkracht van mijn zoon komt zo” maar wat hij bedoelde was “de leerkracht van mijn stagiair komt zo.” Hoewel hij bij hoog en laag volhield dat ie dat ook had gezegd, geldt bij twijfel de regel: José heeft altijd gelijk. Aangezien ik al had gehoord dat de betreffende stagiair de zoon was van een van onze vrouwelijke kantoorbazen ontsproot zich in mijn brein ineens allerlei spicy verhaallijnen waar de schrijvers van GTST nog van onder de indruk zouden zijn. Rembrandt wist me te overtuigen dat de werkelijkheid een stuk saaier was en probeerde met paniekvoetbal via de schenking van drie appelflappen (nee, ik heb ze niet alle drie zelf opgegeten) de dreigende vermelding hiervan in het blog af te wenden. Dit was hem bijna gelukt, ware het niet dat hij de volgende dag de opmerking maakte dat ik uit het jaar 1892 kwam. Ja, er zijn grenzen, hè Rembrandt. Zo’n opmerking koop je niet af met drie appelflappen!

Dus is het hier een enkele keer weleens rustig? Soms! Is het weleens saai bij Growing Emmen? Nooit!

Inmiddels heb ik al veel mooie vakantieverhalen gehoord van de terugkerende vakantiegangers. Misschien een mooi moment om te vertellen dat ik het nog tegoed heb! Ik ga jullie voor een paar weekjes verlaten, vandaar ter compensatie dit keer het Dubbeldikke Zomerblog! Mijn afwezigheid betekent niet dat jullie nu zonder consequenties los kunnen gaan want ik heb overal mijn spionnetjes uitgezet!

Ciao! A la prossima!

Ik zie jullie graag aan de balie!
José

Die in de zomervakantie

Tue, 05 Aug 2025 07:54:27 GMT

Die in de zomervakantie

Lieve community leden,

Poeh poeh, het verschijnen van blog nummer 5 duurde iets langer dan gewoonlijk maar jullie babbelaar had het druk! Ondertussen had ik zoveel mogelijk leuke, kleine, grappige gebeurtenissen uit onze broedplaats opgeslagen in mijn hoofd. Inderdaad ja, achteraf gezien niet de meest handige plek. Hierdoor zijn hoogstwaarschijnlijk enkele dolkomische momenten in de vergetelheid geraakt in een brij van niet afgemaakte gedachten en over elkaar heen buitelende ideeën.

Gelukkig gebeurd er binnen Growing Emmen altijd wel zoveel, dat er genoeg om over te schrijven overblijft. Zo weet ik nog wel uit mijn geheugen te vissen dat ons Marietje op een woensdagmiddag bijna een uur om mijn balie heen heeft gedraald, mompelend dat ze op zoek was naar haar PUNT. Nergens te vinden! Al ging Jan, Enriko en alleman zich ermee bemoeien, punt bleef lange tijd zoek. Uiteindelijk is ie gevonden en keerde de rust weer. Als groot voorstander van het geven van (heel veel…) context wil ik hier een punt maken (pun intended) van het belang hiervan. Heel benieuwd namelijk wat jullie hier van kunnen maken bij het ontbreken van die context.

Op 27 juni hadden we natuurlijk hét event van het jaar: ons eigen Growlands festival. En zeg nu zelf, welk ander bedrijf heeft nu zijn eigen festival? Dat kan alleen bij Growing Emmen! Er waren inspirerende sprekers, we konden superleuke workshops volgen, er was een pubquiz, een cocktailbar met op leden geïnspireerde cocktails, een silent disco en lekker eten en drinken. Ik vind het heel bijzonder dat, waar nagenoeg elke doorsnee dag bij Growing gehuld is in een charmant vleugje chaos, een festival als dit staat als een huis! Alle respect voor de organisatie, onder de bezielende leiding van ons Frouwke, die alles superstrak regelt zodat wij met z’n allen kunnen genieten van een uniek feestje.

Daarnaast was er het afscheid als bestuurder van ons Johan. Bij hoge uitzondering gebruik ik hierbij, met toestemming, zijn echte naam. Ik heb een diep innerlijk conflict uitgevochten over hoe een woordje (of een heleboel woorden, Johan!) hierover aan te vliegen. Hoewel het duiveltje op mijn schouder lange tijd met de winst er vandoor leek te gaan wist uiteindelijk toch het engeltje op mijn andere schouder het pleit te beslechten. Want het ding is: eigenlijk heb ik alleen maar leuke dingen over hem te zeggen. Ik voelde me altijd heel erg gehoord en serieus genomen in mijn geopperde ideeën (hey, het leverde me zelfs mijn schapenvachtje voor op de bureaustoel op, om te voorkomen dat ik vastvroor in de ijzige kou in de hal tijdens barre winters…) Heel veel bewondering heb ik voor de hoeveelheid kansen die Johan iemand geeft. Voor mij zegt dat veel over zijn persoonlijkheid. En dat ie dan eens zijn beker, een van zijn andere bekers of bakjes, sleutels, papieren, notitieblokken, ID kaart, telefoon, laptop, laders van telefoon en laptop, een doos bananen, etc. kwijt is omdat ie die ergens heeft laten rondslingeren (dit woord steel ik even van ons Marietje) neem ik dan maar voor lief.

Zo. Tot zover de lovende woorden Johan. Ik hoop niet dat je nu verwacht dat de dagelijkse sneren hierbij tot het verleden behoren, want aangezien je gelukkig gewoon kantoorbaas blijft bij Growing, gaan we daar vrolijk mee door.

Inmiddels zijn we de vakantieperiode al ingerold. Het wordt leger in het gebouw. Ikzelf ga er pas in september even tussenuit, dus voor degenen die er wel zijn kom gerust langs voor wat vrolijke babbels met een eenzame balie-babbelaar.

Ik wens jullie allemaal een heerlijke vakantie. Geniet, rust uit, en kom vol energie en inspiratie weer veilig terug op Het Nest!

Ik zie jullie graag aan de balie!

José

Die over de Stendenmensen

Wed, 18 Jun 2025 13:11:28 GMT

Die over de Stendenmensen

Lieve community-leden,

Er moet me eerst wat van het hart. De aanlevering van flessen wijn en chocolade valt vooralsnog flink tegen. In mijn eerste blog had ik hier op de voor mij kenmerkende subtiele wijze naar gehint. Mijn wijnkelder en voorraadkast aangevuld, in ruil voor een milde(re) vermelding in het blog. Dare Devils als jullie zijn, laten jullie het er gewoon op aankomen.

Maar afgelopen week was het zover! Maria Zandstra, vanaf nu een van mijn meest favoriete community leden, altijd vriendelijk en belangstellend, altijd in voor een praatje, bracht me zomaar spontaan een heerlijke doos chocolade. En dan bevond ze zich, in tegenstelling tot menig ander, nog niet eens in de gevarenzone. Zo kan het dus ook dames en heren! Maria is met deze gulle gift voorlopig even off the hook , hoewel ze natuurlijk ook weer niet overmoedig moet worden in haar uitlatingen.

We hadden de afgelopen periode ook weer dramatische toestanden in ons Nest. Dacht ik dat we na het “deursluitingsbeleid-debacle” alles wel even hadden gehad, moesten we het nu stellen zonder onze levensader, de verstrekker van onze godendrank: ons barista koffie apparaat.

Houdt het dan nooit op! Oké, er was alsnog een andere koffiemachine beschikbaar voor de broodnodige cafeïne-injectie, en feitelijk hebben we maar ruim een ochtend zonder gezeten, maar de paniek was voelbaar. Nog nooit zoveel leden vol enthousiasme langs de balie zien lopen op weg naar hun favoriete bakkie troost, om ze vervolgens met hele sneue gezichten weer terug te zien lopen. Zelf liep ik, hoewel het apparaat -als ie er staat- vanaf mijn podium zichtbaar is, als professioneel gewoontedier er ook naartoe. Pas toen ik met een leeg kopje voor een gapend gat stond drong tot me door dat er iets niet klopte. Het was maandagochtend…. Inmiddels draait ie weer op volle toeren, en hebben we zelfs een nieuwe machine erbij, met daarin ook onze vertrouwde lekkere bonen.

Op het moment van schrijven is het woensdag, en op die dag hebben we gedurende het schooljaar altijd een vaste club mensen over de vloer: leerkrachten en studenten van NHL Stenden, door mij liefkozend de Stendenmensen genoemd. En dat is superleuk! De studenten brengen weer een heel eigen energie en reuring met zich mee. Hoewel energie; het is wel altijd het enige moment dat er filevorming ontstaat bij de lift, als zou Eureka zich op de 26 ^e verdieping bevinden i.p.v. de 3 ^e . Maar de jongens en meiden brengen veel gezelligheid en levendigheid binnen ons pand. Als er iets aan mij gevraagd wordt, - en dat kan variëren van iets printen, tot het gebruikmaken van ons gehele aanbod aan knip-, plak-, en knutselmateriaal- word ik aangesproken met mevrouw!

Mocht het aanleveren van chocolade of wijn nu nog een stap te ver zijn, zal ik ook een mildere vermelding in overweging nemen voor degenen die dit goede voorbeeld van de studenten volgen.

Ik zie jullie graag aan de balie!

José

Die over een doorsnee dag van een balie-babbelaar

Wed, 28 May 2025 09:38:10 GMT

Die over een doorsnee dag van een balie-babbelaar

Lieve community-leden,

Mensen vragen mij vaak: “José, hoe ziet zo’n werkdag als balie-babbelaar er eigenlijk uit?”
Geintje natuurlijk…dat heeft nog nooit iemand mij gevraagd. Maar als aanstormend influencer leek me dit wel een hippe openingszin om het vervolgens ongegeneerd over mezelf te kunnen hebben.

Om half negen zit ik op “mijn post”, uiteraard om jullie te begroeten, maar ik vind het voor mezelf fijn om te weten of ik al mijn kippen op stok heb , oftewel wie er allemaal binnen komt wandelen. In de loop van de dag ontaardt dit vervolgens natuurlijk in één wirwar van in-, uit-, nogmaals in-, uit- en heen en weer lopende mensen waardoor ik alsnog regelmatig het spoor bijster ben.

Onze eigen stuiterbal Jànes Coevorden spant hierbij wel de kroon. Je merkt pas hoe groot het pand is, wanneer je Jànes moet traceren die aan de ene uiterste kant van het pand de trap omhoog vliegt, in flink tempo een deel van de route aflegt, her en der een kamer inschiet, in het hart van het pand via het trappenhuis een verdieping lager of hoger gaat, en vervolgens via de andere kant van het pand weer naar beneden komt. Ik pleit hierbij dan ook voor het plaatsen van een tracker bij hem.

Verder zorg ik de hele dag ervoor dat de vergaderruimtes netjes zijn, ik beheer de boekingen, de mail en de telefoon. Daarnaast dropt iedere dag nagenoeg elke bezorgdienst die er bestaat pakketjes bij de balie, in een continue stroom waar mening pakketpunt jaloers op zal zijn.

De rest van de dag vult zich altijd met nog 1001 andere dingen, waarbij het belangrijkste is dat je alle bezoekers gastvrij ontvangt en alle mogelijke vragen vriendelijk beantwoord. Mijn streven is om dit altijd te doen als Moeder Teresa op valium, maar héél soms betrap ik mezelf erop dat ik reageer met het geduld van een Parijse ober.

Tegen het eind van de dag word ik vaak getrakteerd op een strak uitgevoerde choreografie van het duo Wanda en Gertruda. Na afloop van hun werkdag splitsen de dames op vanaf de 2e verdieping, waarbij ze beide via een ander trappenhuis naar beneden komen. In een perfecte timing komen ze vervolgens elk vanuit een andere kant precies weer samen voor mijn balie. Of dit ook nog een praktisch doel dient, of dat dit puur voor entertainment van de balie-babbelaar is, is mij niet bekend.

Ik wil dit blog afsluiten met een wat serieuzere toon. Onlangs was een van onze kantoorbazen betrokken bij een ernstig auto ongeluk. Naast de vanzelfsprekende schrik die dit teweegbracht, werd er binnen de community meteen door diverse leden actie ondernomen om waar mogelijk de helpende hand te bieden om zijn bedrijf operationeel te houden. Het deed me weer beseffen dat naast alle drukte en de waan van de dag waar we allemaal mee te maken hebben, de verbinding sterk is in onze broedplaats en mensen bereid zijn elkaar te helpen. And that’s, my friends, is wat ik zo leuk en bijzonder vind aan Growing Emmen!

Ik zie jullie graag aan de balie!

Die van nét iets meer dan 365 woorden

Wed, 07 May 2025 10:45:56 GMT

Die van nét iets meer dan 365 woorden

Lieve community-leden,

Voordat ik me stortte op het schrijven van dit blog, heb ik eerst even opgezocht wat het gemiddelde aantal woorden hiervoor is. Dit blijken 365 te zijn. Nu hóór ik mijn DreamTeam-matties verzuchten dat dit gewoon de lengte van een doorsnee zin van mij is. Ter verdediging wil ik me hierbij beroepen op mijn Keltische roots en de daarbij behorende gave om elk kort verhaal lang te maken.

En soms is het ook gewoon onmogelijk om een beknopte weergave te geven van het reilen en zeilen binnen onze broedplaats. Zo was mijn plan om in een van mijn eerste blogs aandacht te besteden aan toch wel hét hot topic binnen Growing Emmen de afgelopen periode: De. Deur. En het daarbij behorende proces van het sluiten van het pand na Balie-babbelaar-bezetting.

Op geen enkele wijze gaat het mij lukken de situaties die zich vervolgens hebben afgespeeld met betrekking tot de uitvoering van het deurbeleid in een stukje tekst van ongeveer 365 woorden te gieten. Waar ik altijd, zo trots als een moeder op haar kinderschare, aan iedereen vertel dat het bij Growing allemaal “doeners” zijn, heb ik me in dit geval regelmatig afgevraagd of eerst nadenken niet wordt onderschat. Laten we het er op deze plek op houden dat het vaak nog lang onrustig bleef in de laatblijvers-app.

Ik overweeg nog een trilogie hierover te schrijven, waarbij de vorm nog kan variëren van een doldwaze komedie tot een tranentrekkende psychologische thriller.

Maar hoe leuk is het dat een werkdag bij Growing Emmen nooit saai of doorsnee is! Zo konden we onlangs in onze community ruimte Het Nest (Ja, community ruimte of Het Nest, Donald. Geen kantine!) genieten van onze eigen gekweekte munt voor de thee. Kom er maar eens om bij een ander bedrijf!

Growing, what’s in a name, beschikt namelijk over een heus kruidentuintje bij de ingang van het pand. Deze wordt liefdevol bijgehouden door een aantal plantenknuffelaars binnen onze community, die daarnaast ook de rest van onze bloementuin en de planten binnen verzorgen. Goed om te weten is dat onze administratie-geweldenaar ook deel uitmaakt van deze knuffelaarsbrigade. Mocht je haar dus door de gangen zien struinen met een snoeischaar in de hand, is ze niet op pad om op onconventionele wijze openstaande facturen te innen. Nu maar hopen dat ik dat ik haar hiermee niet op ideeën breng.

Misschien is dit ook het moment om op te biechten dat ik bij afwezigheid van de mensen-die-er-verstand-van-hebben de plastic plantjes die zo her en der door het pand verspreid zijn, ook weleens een slokje water heb gegeven. Gelukkig kwam ik er meestal wel achter, al was dat dan een beetje te laat, en heb ik alle sporen weer netjes uitgewist.

Ik zie jullie graag aan de balie!

Ivm de privacy zijn alle namen gefingeerd ��

De allereerste

Thu, 24 Apr 2025 06:25:17 GMT

De allereerste Balie Babbels Blog

José Withagen-Bryan

Lieve community-leden, vanaf heden zal ik jullie maandelijks gaan verblijden (hoop ik) met mijn waarnemingen en overpeinzingen vanuit het hart van ons pand: de balie. Als balie-babbelaar heb ik de allerleukste functie binnen Growing Emmen! En nee, dat is niet -alleen- omdat ik zelf graag, en veel, praat. Hoewel ze thuis weleens verzuchten dat ik “mijn werk” niet zo mee naar huis moet nemen, kan ik ook goed luisteren.

Het allerfijnste aan mijn werk vind ik het contact met jullie, de community, en de enorme variëteit aan overige bezoekers die zich op een dag bij mij aan de balie melden. Zorgen dat iedereen zich welkom voelt bij Growing Emmen, en het verschil maken in iemands dag geeft me energie. Dit verschil maken zit volgens mij nooit in hele grootse gebaren, maar in het gevoel dat je iemand geeft doordat ie zich “gezien” voelt. Zo had ik op een grauwe maandagmorgen bij een incidentele gast onthouden hoe hij bij een vorig bezoek zijn koffie dronk en wat voor grapje hij daar bij maakte. Toen ik daar die maandag op terugkwam en hem zijn favoriete kopje koffie voorzette was hij verrast en werd hij er heel erg blij van. Ook na zijn afspraak kwam hij er nog even op terug. Kleine moeite en toch een leuke start van je dag.

Vanaf mijn “podium” hoor en zie ik natuurlijk heel veel. Zo wordt me op een doorsnee dag minimaal 25 keer verteld dat hij of zij “eerst nog even gaat plassen”, voordat het pand verlaten wordt. Het is het soort informatie die ik niet graag zou willen missen! Het zou kunnen dat mijn nieuwe rol als blogger wat onrust teweeg brengt bij sommige leden. “Wat vertel ik nog aan José, en nog belangrijker, hoe behandel ik José?” Met name bij dat tweede deel mag Reinder Veldmuis (niet zijn echte naam) zich vanaf nu weleens achter zijn oren gaan krabben.

Zijn dingen terug te lezen in een blog? Misschien! Ben ik omkoopbaar? Jazeker wel! Chocolade of een goede fles wijn zullen mij wellicht wat milder stemmen en het al dan niet publiceren doen heroverwegen.

Tot slot nog een kleine disclaimer: de blogs schrijf ik tongue in cheek dus wees alsjeblieft niet beledigd mocht ik her en der een klein speldenprikje uitdelen.

Ivm de privacy zijn alle namen gefingeerd

Ik zie je graag aan de balie!