Lieve community-leden,

Om het maar voor eens en altijd duidelijk te maken: nee, ik heb géén nieuwe bril. Lees je even mee Vincent? Het is naast “weet je ook waar Dènis is”, de meest gestelde vraag aan mij. Snap het ook wel een beetje, want ik sleep elke dag een voorraad brillen mee waar de gemiddelde opticien jaloers op is. Zonnebril, zonnebril op sterkte, oude bril die nu dienst doet als beeldschermbril, en de ook al niet meer zo nieuwe bril die prima is voor veraf maar waar ik alsnog niet mee kan lezen, hoewel dit wel de bedoeling ervan was. Deze collectie wissel ik ook nog af met mijn contactlenzen waar ik de dag soms met goede moed mee start, maar die vaak al vrij snel in de tas belanden omdat ik nogal allergisch ben. Tot zover mijn medisch dossier. De vraag is dus eigenlijk wel legitiem maar waarom ie dan elke keer weer “nieuw” lijkt is me een raadsel. Wel heel lief zijn de vele complimentjes hierover!

Tijdens dit schrijven zitten we in de komkommertijd, het midden van de zes weken school vakantie, en dat merk je goed qua drukte in het pand. Ik klamp me dan ook regelmatig wanhopig vast aan een van de weinige aanwezige kantoorbazen om mijn hoofdtaak, het babbelen, uit te kunnen blijven voeren.

Zo kwam Bervin onlangs binnenwandelen na een zomers regenbuitje en maakte de onschuldige opmerking: “goh, wat ruikt het heerlijk buiten.” Ha! Als ie dacht dat ie vervolgens zomaar de trap op kon lopen dan kent ie me nog niet! Ik voelde me helemaal het vrouwtje dat ik hem uit kon leggen dat die specifieke geur een naam heeft: petrichor. Het is de verslavend lekkere geur die ontstaat wanneer regendruppels op een droge ondergrond vallen. Een magisch samenspel van plantenoliën, bacteriën en regendruppels die de droge aarde tot leven wekken.
Sorry, de poëet in mij nam het even over!

Met Durk Piet heb ik vervolgens nog een goed gesprek gehad over de betekenis van het mooie woord “melancholiek”  en welk gevoel dat oproept. Zo gaat dat er hier aan toe soms bij de balie.
Tegenhanger van deze diep filosofische mijmeringen zijn dan weer de vele grapjes die voorbijkwamen over onze mega-gieter die nog steeds bij ons in de hal staat. Zoals “wat giet-er gebeuren?” De trots en het enthousiasme waarmee iedereen binnenkomt met deze hoogst originele grap is leuker dan de grap zelf, maar  soit, het heeft wel iets aandoenlijks.

Complimenten trouwens voor jullie sportieve reacties op de reel van Mariska en mij over een doorsnee werkdag als balie-babbelaar. Ik hoop dat velen zich herkend hebben in de scenes die voorbijkwamen. Hoewel het me ook niet zal verbazen als sommigen -ten onrechte- dachten van: pfff…zoiets doe ik niet. Mariska en ik hebben in ieder geval heel veel lol gehad om het filmpje te maken en konden op deze manier even lekker losgaan. Enne…het blijft de leukste functie binnen het Dreamteam!

Hebben jullie nog genoten van het magische natuurfenomeen op twaalf augustus? De zon werd voor 90% verduisterd door de maan. Pas in september 2081 zal de volgende bijna volledige zonsverduistering plaatsvinden in Nederland. Er is een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat ik die dag verhinderd ben dus er was me veel aan gelegen om die van twaalf augustus wel mee te pikken. Alleen was ik, zoals velen met mij, te laat met het aanschaffen van het brilletje. Wesley en Gilian zagen hier wel handel in! Het is hier niet voor niets een ondernemersbroedplaats natuurlijk. Ze gingen met gierende banden richting Almelo, waar nog voorraad was en een paar uur later kwamen ze met een stuk of dertig brilletjes terug. Binnen no time uitverkocht! Het was wel een fraai staaltje ondernemingszin. Én we konden toch nog veilig naar de eclips kijken.

Ik zie jullie graag aan de balie!
José

Fotocredits: Richard Broekhuijzen